به دنبال خدا نگرد، خدا در بيابان های خالی از انسان نيست
خدا در جاده های تنهای بی انتها نيست
به دنبالش نگرد

خداوند زندگی را به ما نبخشيده است تا از آن روی برگردانيم
سرانجام خداوند از من و تو خواهد پرسيد: آيا «زندگی» را «زندگی کرده ای؟

تلفن

میترا درویشیان

چشم هایش را با دست چندین بار مالید به اطراف نگاه کرد و متوجه شد هر چه بود خواب بوده است و بس حیف.

بلند شد و کتری را به برق زد تا چایی درست کند و بعد به دستشویی رفت. جلو آئینه دستشویی ایستاد و نگاهی به صورت پف کرده اش انداخت دور چشم هایش حلقه ای کبود رنگ دیده میشد. علتش را خوب میدانست شب قبل مشروب زیادی خورده بود، سرش هنور گیح میرفت، کمی آب به صورتش زد و تیغ را برداشت تا ریشش را بتراشد. اشک در چشم هایش جمع شد چند لحظه ای دستش با تیغ همان طور توی هوا ماند نیرویی نداشت تا دستش را به صورتش برساند احساس میکرد تمامی وجودش ویران شده است. به یاد روزهای پر نشاطش افتاد، با چه نیرو و شادابی از خواب بیدار می گشت. دلش برای همه کس و همه چیز تنگ میشد.

احساس کرد با تمام آزادی که دارد ولی باز”رها” نیست، مثل اینکه در قفس باشد و اوج پروازش، پر و بال زدنی ، بیش نیست. قفسی که به دیگران متعلق است و او حق ندارد بال و پرش را زیاد تکان بدهد.

صدای پریدن  تکمه برقی او را به حال خودش آورد همان طور تیغ به دست رفت و کیسه کوچک چای را در لیوان انداخت و آب جوش را رویش ریخت تا چایی بی مزه و بی طعم رنگ بیاندازد. یادش بخیر با صدای آب پاشی صبح مادرش در حیاط از خواب بیدار میشد و به سر سفره صبحانه میرفت بوی نان سنگک تازه آشپزخانه را گرفته بود بوی مهربان نان.

حالا باید نان سوخاری را در آب رنگی که اسمش را چایی گذاشته بود می زد و میخورد. تیغ هنوز کنار دستش روی میز بود به سنگ دلی دنیا می خندید خنده ای به تلخی زهر.

چند رور پیش به خانه شان تلفن کرده بود. در صحبت با خواهرش، حال پدر و مادرش را جویا شده بود خواهرش دل و دماغ همیشگی را نداشت و می خواست هر چه زودتر مکالمه را به آخر برساند. اول دل نگرانی خود را  تمام روز در سطح شهر بر دوش کشیده بود. شب هنگام که به خانه بازگشت این دغدغه پنهانی او را رها نمیکرد و چاره تنها مجددا تلفن زدن به خانه شان بود. و این بار با صدای غم گرفته پدرش مواجه شد. دانست چیزی را از او پنهان می کنند، چیزی که او در اعماق وجودش آن را حدس میزد و آن ها نمی حواستند این شک او را به یقین تبدیل کنند. آن ها فکر میکنند که او به اندازه کافی از دوری رنج میبرد و از این که به دردهای او بیافزایند خودداری می کردند. با حرفهایی که سر و تهی نداشت جوابش را می دادند. با کلی اصرار و تمنا بالاخره پدرش خبری که او نمی خواست باورش کند را به او گفت. همه چیز را، امیدش را و همه دلگرمی همیشگی اش را از دست داده بود، ستونی که استوارتر از دیگران بود و همیشه مایه دلگرمی، اشک تمامی صورتش را خیس کرد و بغضی که از صبح با خود داشت باز شد. به خود می باوراند که به او دروغ میگویند. اما صدای هق هق گریه پدر این باور را در هم میشکست  دروغ نبود و کاشکی دروغ بود.

او هر با رکه زنگ  میزد با خنده مادرش و قربان صدقه های او مواجه میشد و به هنگام خداحافظی به روشنی میفهمید که او با چه فشاری بغض فروخورده اش را پنهان میکند تا اندوه خویش را به پسر سرایت ندهد. همیشه میگفت:

_” خوبم، چهار ستون بدنم سالم است زانوانم نیز دیگر عذابم نمی دهد فقط اگر تو هم پیشم بودی همه چیز خوب بود.”

چای سرد شده را با بغضی در گلو خورد. در چشمانش اشک غوطه ور بود، چه احساس تنهایی عمیقی. تازه فهمیده بود، مادر مادر است چه برای کودک خردسال و چه برای مردی به سن و سال او. آدمی همیشه به دنبال تکیه گاهی است مطمئن و چه تکیه گاهی مطمئن تر از مادر که هر چه بیآزاریش هیچ گاه توان انتقام جوییش نیست.

حالا این تکیه گاه او از بین رفته بود. به یاد آورد روزهایی را که او با چشمانی نگران به” ملاقاتش” می آمد و با رنگ و روی پریده و صدایی بریده بریده با او حرف میزداز همه چیز و همه کس به او خبر می داد تا نگرانی هایش را بشوید.

_ ” نبود او چه اندوهی است. اگر این اندوه را به کوه بزنم تاب نمی آورد، از هم می پاشد.”

کاش میتوانست مانند پرنده ای کوچک  به پرواز درآید و به خانه شان سرس بزند، گر چه میدانست خانه بدون مادر تاریک و غمگین است، نمی دانست پدرش چگونه نبودن او را تحمل می تواند بکند و چگونه درآن خانه طاقت می آورد. کاش لااقل نزدیک پدرش بود و می توانست تسکینی بر دردهای او باشد. آرامبخشی که خود پر از درد بود.

بغضش را فرو داد. نمیشد و حتی نمیخواست که این زیباترین خاطره های زندگانیش را در ذهن  مرور نکند غم سنگینی بر روی دلش آوار شده بود و احساس گناه میکرد، از این که چرا آنها را تنها گذاشته بود. و یا چرا بعضی وقت ها با او تندی کرده بود و چرا آرزوی او را جامه عمل نپوشانده بود. آرزوی عمومی مادران برای جوانانشان را، آرزوی به سر و سامان رساندن و گرفتن هم بالینی مناسب که با هم زندگی آرامی داشته باشند.

از جا بلند شد تصمیم گرفت برای قدم زدن به پارک برود. اطاقش برای این اندوه بزرگ او بسیار کوچک بود، لباس پوشید و بیرون رفت. هوای سرد بیرون به صورتش خورد و بغض در گلویش فروکش کرد حوصله هیچ کس را نداشت به پارک که رسید پاییز بود. پاییزی که خود رنگ غم داشت، پارک مثل یک تابلوی نقاشی به نظر میرسید. رنگ های اندوه  را انگار به همه جا پاشیده باشند. قابی سیاه این تابلو را در بر می گرفت.

هنوز بغض در گلو داشت. که میخواست درباره آن با تک تک برگ های افتاده بر زمین صحبت کند. ای کاش یک بار دیگر مادرش را می دید و دست های مهربانش را بر سرش احساس میکرد. تمام عمرش بوی او را با خود داشت بوی مخصوصی بود، بوی امید و تازگی، بوی گلاب، بوی گرمی و مهربانی…

احساس کرد قلبش باز هم درد می کند و قادر به راه رفتن نیست روی نیمکتی نشست تا کمی خستگی در کند.

با خود گفت: باز هم این درد بی درمان قلب، کاش میشد از پشت تلفن این همه نمیگفت که خوبم سالمم!!!

         خورشید

           میترا درویشیان

دیشب تا نزدیکی صبح انگار لج داشت دانه های باران را بر لبه پنجره فلزی میکوبید ، نخواب ، نخواب

گاه صدای خسته ماشینی در کوچه شنیده میشد ، گاه صدای قدمهای شتابناک رهگذری. تقریبا نزدیکیهای صبح بود که خوابم برد. صدای پرندگان تک تک و از دور به گوش میرسید . لحافم گرمی به خود گرفته و خوابم برده بود! بنا به عادتی که دارم معمولا شبها پرده اتاقم را کنار میزنم و اینقدر به اسمان چشم میدوزم تا بلکه ستاره ای پیدا کنم و در دل با او حرف بزنم ولی کجاست؟ ستاره ای . نور خورشید خودش را از لای پرده به چشمان رسانده و با نک انگشت میخواست پلکهایم را باز کند مثال بچه شیطانی سر به سرم میگذاشت هر چه خودم را در لحاف مثل حلزون جمع میکردم او از طرف دیگری وارد میشد . چشمهایم را باز کرده و بیرون را نگاهی انداختم از باران دیشب خبری نبود جز نمی خسته و مانده بر روی دیواردستها را بیرون کشیدم تا خمیازه ای بکشم ، وای سرمای اتاق خمیازه را برید و زود دستهایم را به زیر برده و در سکوت، به تک تک ساعت که از فرصت خلوت بودن خانه استفاده و جون اسبی شکست خورده و خسته تمامی فضا را پر کرده بود تیک تاک ، تیک تاک

صدایی تقریبا بلند و گوش خراش بگوش رسید! زن کولی که داشت از ته دل فریاد میزد: بردار منو، نمیشنوی بردار منو

تلفن را برداشتم و با صدای خواب آلود گفتم: الو! الو! صدای تیز و تند سوزانه بگوشم رسید : تو هنوز خوابی ؟ پاشو خیلی وقته روز شروع شده میام دنبالت بریم پارک! و گوشی قطع شد بدون مجال پیدا کردن برای کلمه ای ! شاید اینطور صحبت کردن بهتر باشد حرفت را با تحکیم بزنی و گوشی را قطع کنی!!! به ناچار جایی را که با هزاران زحمت گرم کرده بودم مجبور به ترک شدم . به مانند لباس پشمی که شسته باشی و آستینهایش کش آمده باشد ، شل و لخت به طرف حمام رفتم موهایم به مانند آنتن هایی شده بود که قبلا در ایران قابلمه و ماهی تابه بهش میزدند تا کانالهای بیشتری را بگیرد ، از قیافه خسته و درمانده خودم جلو آئینه خجالت کشیدم و در دل گفتم: عشق ببین چه ها میکند

دوست نداشتم از زیر دوش آب گرم بیرون نیاییم و کاش میشد به همان صورت خوابید! باز صدای زنگ در خانه در خلوت اتاقها و حمام پیچید میدانستم سوزانه هستش و حالا حالا دست از سرم بر نمیدارد . سریع بیرون امده و در را برایش باز کردم و به اتاقم دویدم . با سر و صدا داخل شد و دائم مثل نواری که بارها و بارها گوش داده باشی بدون لحظه ای مکث حرف میزد! من جوابی برای ان همه حرف نداشتم و سکوت اختیار کرده و تند تند لباس میپوشیدم تا با او بیرون بروم و خانه را از ان همه صدا نجات دهم چون هیچ کدام از وسایلم عادت به این همه صدا نداشت و امکان داشت تنهایشان ترک بردارد.

بیرون رفتیم هوای سرد بیرون بر صورتم سیله میزد در این هوا کی بیرون میره مثلا دلشان را خوش کرده اند بهار دارند ! باور کن این هوا در ایران یعنی بنشین خانه کنار بخاری و کتابی بدست بگیری و آشی هم بوی مطبوع خودش را در فضا بپیچاند. نه اصلا این حرفها یاسینی بود در گوش سوزانه .

زنی بود ۶۱ ساله پر از حرارت و شور و حال که از هر لحظه زندگیش بیخود نمیگذشت ، نیرو و انرژی فوق العاده ای داشت و همیشه آماده برای بیرون رفتن! درست بر عکس من، تا مجبور به بیرون رفتن نباشم حاضر نیستم قدم بردارم.داخل

ماشینش طبق معمول بوی سیگار پیچیده بود ، نگاهی بهش کردم و او سریع گفت یک لحظه در را باز بگذار تمام میشه! نمیکشم قول میدم البته داخل ماشین! باز با چشمهایم چنان نگاهش کردم که دیگر حرفی نزد . چون بارها و بارها قول داده بود که ترک کند ولی از عهده این یکی بر نمیامد.

به پارکی که دوست دارم رسیدیم و او همچنان در حال صحبت بود از مهمانی دیشبش تعریف میکرد و فیلمی که دیده بود و گاها نگاهی به من که بفهمد گوش میدهم یا نه!

پارکی که تمامی گلها و گیاهانش ژاپنی هستند و با نظم خواصی درست شده و خیلی آرام هستش و گاهی اوقات که خانه نباشم معمولا مرا در آنجا میتوانند پیدا کنند. اتاقکهایی به سبک ژاپن و سکوتی عجیب آنجا را به زیر بغل گرفته . گویا پرندگان هم میدانند وقتی از بالای پارک میگذرند هیچ صدایی از آنها بیرون نمیاد . روی نیمکتی نشستیم . هنوز میلرزیدم و به هوای بیرون عادت نکرده بودم . سوزانه گاها چیزی میپرسید میخوای برم پتو بیارم بکشی روی پاهات ؟ نگاهش کردم و گفتم سوزانه عمه داری؟ گفت آره ولی خیلی از ما فاصله دارند ، چرا با آنها چکار داری؟ گفتم : هیچ پتو اگر خواستی بیاری برای عمه ات بیار !! تازه متوجه شوخی من شد و گل از گلش شکفت و سریع گفت: میترسیدم امروز با من حرف نزنی! با نگاهی جوابش را دادم او هم سکوت کرد و کتابی از کیفش بیرون اورد و به دست گرفت

نگاهی به اطراف انداختم درختان انگار لباس خواب نازکی بر تن کرده بودند واز لختی در امده و جا جایی گلهای وحشی با ترس سر از خاک بیرون کشیده و اطراف را با ترس نگاه میکردند مبادا باغبان بیایید انها را از ریشه بیرون بکشد. رستوران هم باز بود و چند جوان داشتند با فروشنده صحبت میکردند . رفتم دوتا قهوه گرفتم و امدم باز نشستم سوزانه قهوه اش را عادت داشت داغ داغ بنوشد و وسطها سیگاری روشن میکرد . صداری هورت کشیدنش سکوت را میشکست . قهوه در دستانم گرمای خود را به تمامی بدنم میرساند و خوشایند بود.بوی قهوه و گرمیش مرا به یاد” او” اورد. کسی که هیچ وقت برایم وجود نداشت ولی بود ! درون قلبم خانه کرده و به این زودی بیرون نمیرفت. در افکار خودم غرق شده بودم دست در دستان او بارها در خیال در همین پارک قدم زده و برایش از نبودنها صحبت کرده و گاه قطره ای اشک در چشمانم شناور میشد و از ترس یخ زدن بیرون نمیامد. سوزانه یهو گفت: حالت بده میخوای بریم دکتر؟ به خود آمدم و با تعجب نگاهش کردم ، مگر چکار کردم ؟ گفت: بقدری تند تند نفس میکشدی که احساس کردم داری خفه میشی ! صورتت قرمز شده ! حالت خوبه؟

بهش گفتم آرام باش خوبم ، اما تو باور نکن.

سکوت کرد و کتابش را باز تا در لابلای خطوط غرق شود ، آهسته و آرام گفت: نمیدانم به عنوان یک دوست چه باید کرد؟ که تو” او” را که وجود نداشت از داخل خودت که وجود داری پاک کنی!!؟؟ چرا شما ها اینچنین دل میبندید باز هم نمبفهمم !! و دیگر سکوت جایگزین شد و نورخورشید بر تمامی بدنم دست میکشد و ا گرمم کرده و من مثل کودکی که احتیاج به دستهای محبتی دارد خود را به او سپرده بودم.

مادربزرگ

نجات

منتظر

جای خالی

دست تقدیر

صف

فرصتی برای جبران

قرض